Smutek taki mnie chwycił, że zda się, aż skomli, 

Ani przed kim się żalić, kto wie, kiedy minie, 

Gdybyż to można było usiąść przy kominie

I czytać sobie stare wiersze Syrokomli!



I marzyć, jakbyś pocztą wędrował podróżną, 

O owych lasach, rzekach, tych dworach, tym zdroju, 

I myśleć, że są wszyscy w przyległym pokoju. 

Od których ciągle listów wyglądasz na próżno.



Cóż znajdę, jeśli wyjdę takiego wieczoru?

Tu wszyscy przecież obcy, i każdy gdzieś śpieszy. 

Ach, żadna mnie muzyka dzisiaj nie pocieszy, 

Chyba "Aria z kurantem" ze "Strasznego dworu".


Co noc gdy już nas nuda bezbrzeżna ogarnia

Gdy czczość jałową w myśli, w sercu pustkę mamy

Wypluwa nas na miasto knajpa lub kawiarnia

I błądzimy bez celu po zamknięciu bramy



A potem: łomotanie czasem półgodzinne

Nim wreszcie stróż zaspany obudzić się raczy

I myśl: zabłądzić w końcu pod drzwi jakieś inne

Co prowadza do "Lepiej" lub choćby "Inaczej".