Smutek taki mnie chwycił, że zda się, aż skomli, 

Ani przed kim się żalić, kto wie, kiedy minie, 

Gdybyż to można było usiąść przy kominie

I czytać sobie stare wiersze Syrokomli!



I marzyć, jakbyś pocztą wędrował podróżną, 

O owych lasach, rzekach, tych dworach, tym zdroju, 

I myśleć, że są wszyscy w przyległym pokoju. 

Od których ciągle listów wyglądasz na próżno.



Cóż znajdę, jeśli wyjdę takiego wieczoru?

Tu wszyscy przecież obcy, i każdy gdzieś śpieszy. 

Ach, żadna mnie muzyka dzisiaj nie pocieszy, 

Chyba "Aria z kurantem" ze "Strasznego dworu".


O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.