Z mych marzeń nie spełnionych, z mej dumy dziecięcej,

Z łez wylanych ukradkiem, o których nikt nie wie,

Ze wszystkiego, com kochał - zostanie nie więcej

niż imię, scyzorykiem wyryte na drzewie.





Więc czegom nie powiedział - niech będzie zakryte,

Mych listów i pamiątek niech płonie stos cały !

I jeszcze tylko wytnę me serce przebite

I przy moim imieniu - twoje inicjały.


Smutek taki mnie chwycił, że zda się, aż skomli, 

Ani przed kim się żalić, kto wie, kiedy minie, 

Gdybyż to można było usiąść przy kominie

I czytać sobie stare wiersze Syrokomli!



I marzyć, jakbyś pocztą wędrował podróżną, 

O owych lasach, rzekach, tych dworach, tym zdroju, 

I myśleć, że są wszyscy w przyległym pokoju. 

Od których ciągle listów wyglądasz na próżno.



Cóż znajdę, jeśli wyjdę takiego wieczoru?

Tu wszyscy przecież obcy, i każdy gdzieś śpieszy. 

Ach, żadna mnie muzyka dzisiaj nie pocieszy, 

Chyba "Aria z kurantem" ze "Strasznego dworu".