Z mych marzeń nie spełnionych, z mej dumy dziecięcej,

Z łez wylanych ukradkiem, o których nikt nie wie,

Ze wszystkiego, com kochał - zostanie nie więcej

niż imię, scyzorykiem wyryte na drzewie.





Więc czegom nie powiedział - niech będzie zakryte,

Mych listów i pamiątek niech płonie stos cały !

I jeszcze tylko wytnę me serce przebite

I przy moim imieniu - twoje inicjały.


Im głębiej idziem w życie, coraz większa troska,

Coraz większa nas nęka obawa tej chwili,

Gdy wreszcie się ostatnia zasłona rozchyli:

Biedna ludzka komedia - okaże się boska.



I serce zakochane raz po raz rozrywa

Sieć złotą, ktorą samo splątało niebacznie,

I zanim dla wieczności jak gwiazdy drgać zacznie,

Dla książek, jak ta mądrych, wnętrze swe odkrywa.



I radość w tym znajduje, gdy bije weń wściekła

Ulewa Bożych przestróg, i modłów dziecinnych.

Za siebie nie odmawia. Już tylko dla innych:

Chce by weszli do raju, nie schodząc do piekła.