Z mych marzeń nie spełnionych, z mej dumy dziecięcej,

Z łez wylanych ukradkiem, o których nikt nie wie,

Ze wszystkiego, com kochał - zostanie nie więcej

niż imię, scyzorykiem wyryte na drzewie.





Więc czegom nie powiedział - niech będzie zakryte,

Mych listów i pamiątek niech płonie stos cały !

I jeszcze tylko wytnę me serce przebite

I przy moim imieniu - twoje inicjały.


Stargany meką straszną zapasów nierównych

Nie znając kresu żądzy, kres znając możności,

Jak w lekkim szumie skrzydeł aniołów ciemności -

W piekielnej śpię rozkoszy siedmiu grzechów głównych.



Wyszedłem za wątpienie, cierpienia, rozprawy

I idę tam, gdzie rzeczy się ludzkie nie liczą,

I patrzę w owe grzechy, milczące jak stawy,

I wiem juz obojętnie, com wiedział z goryczą.



Znam ciebie, wciąż sie rwąca, jak pies furio wściekła,

Co kąsasz na wolności, a wyjesz pod batem -

I dzisiaj pomyślałem, gdym myślał nad światem, 

Że przeciez są i tacy, co pójda do piekła.