Chorału Bacha słyszę dźwięki,

Na niebo ciągną szare mgły,

I wszystko mi już leci z ręki:

Miłość i rozkosz, prawda, sny.



I w którąkolwiek pójdę stronę,

Wszędzie jesienny chrzęści chrust.

A jeszcze nic nie załatwione

I nie odjęte nic od ust.



Patrz! Dzikiej róży krzak serdeczny

W wichurze zeschły traci liść.

Ach! I Sąd jeszzce Ostateczny,

Na który trzeba będzie iść.




Padł granat i rozburzył ten stary kantorek,

Przy którym płakał Gustaw po stracie kochanki, 

Spłonął w Września płomieniach kolumnowy dworek, 

Ten z czarnym fortepianem dworek z "Warszawianki". 

Ciche domy dzieciństwa, gdzie się błogo śniło, 

Książki niegdyś czytane z płomieniem na twarzy, 

Wszystko, wszystko, co nasze, do kości z cmentarzy, 

Wydane na zagładę lub w proch się zmieniło. 

I tylko tak jak zawsze, kiedy błyśnie dzionek, 

Nad rolę we mgłach całą i nad stare drzewa, 

Wysoko, aż do nieba wznosi się skowronek 

I tę samą co zawsze piosnkę swoją śpiewa.

O! ptaszku, który śpiewasz w Żelazowej Woli! 

Niech głos twój dzwoni ciągle nad wiosenną ciszą, 

Nad każdym, który cierpi, nad wszystkim, co boli 

Szczęśliwi, ach szczęśliwi, którzy ciebie słyszą!