Co noc gdy już nas nuda bezbrzeżna ogarnia

Gdy czczość jałową w myśli, w sercu pustkę mamy

Wypluwa nas na miasto knajpa lub kawiarnia

I błądzimy bez celu po zamknięciu bramy



A potem: łomotanie czasem półgodzinne

Nim wreszcie stróż zaspany obudzić się raczy

I myśl: zabłądzić w końcu pod drzwi jakieś inne

Co prowadza do "Lepiej" lub choćby "Inaczej".




Da Bóg nam kiedyś zasiąść w Polsce wolnej, 

Od żyta złotej, od lasów szumiącej,

Da Bóg, a przyjdzie dzień nieustający 

Dla srebrnych pługów udręki mozolnej.



Jeszcze oddźwiękną kamienie na młoty 

I z twardym ziemia pogada lemieszem,

I z wszystkich jeszcze kamieni wykrzeszem 

Iskier snop złoty.



Więc gdy wiosennym oglądam wieczorem 

W mgły otuloną zagonów szarzyznę, 

Ktoś w moim sercu wykuwa toporem 

Moją ojczyznę.