Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce

Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. 

Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny, 

A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.



Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, 

Tak ich skórka zielona a brzegiem liliowa,

I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. 

Ach! jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy?



Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, 

Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,

Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin 

Lub próbuję wargami czerwonego wina.


O Ty coś się na chwilę nie rozstawał z chwałą! 

Pamiętam maj w Paryżu i wieczór upalny, 

Gdy nie chciał nikt uwierzyć w to, co już się stało, 

I kiedy szedłem płakać pod Łuk Tryumfalny.

Jam odtąd nigdy Twego nie wzywał nazwiska, 

Lecz jak Cię dziś nie wołać, gdy Wilno się pali 

I milion znów bagnetów wśród dróg naszych błyska 

I słychać znów w Warszawie armaty Moskali.

Więc znowu idź przed nami, Ogromna Osobo, 

I patrzaj w ciemną przyszłość przez swe oczy siwe

A my znowu w nieszczęściu idziemy za Tobą, 

Ażeby znowu czynić rzeczy niemożliwe.



Nowy Jork, 1944 r.