Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce

Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. 

Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny, 

A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.



Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, 

Tak ich skórka zielona a brzegiem liliowa,

I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. 

Ach! jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy?



Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, 

Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,

Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin 

Lub próbuję wargami czerwonego wina.


Ażeby mnie umocnić w wierze,

Wzbudzić marzenie, złamać lęk,

Przez całą noc w kaloryferze

Dzwonił dziś cudny harfy dźwięk.



Nikt nie dociecze, z jakich przyczyn

Tajemnych sił przyrody mózg

W najdoskonalszy sztuki wyczyn

Zmienił rytmiczny wody plusk.



Więc któż uwierzyć mi zabroni,

Że to był dla mnie koncert ten,

Że to Stróż Anioł z harfą w dłoni

Przerwał mi graniem groźny sen?