Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce

Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. 

Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny, 

A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.



Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, 

Tak ich skórka zielona a brzegiem liliowa,

I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. 

Ach! jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy?



Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, 

Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,

Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin 

Lub próbuję wargami czerwonego wina.


Pytasz, co w moim życiu z wszystkich rzecz główną,

Powiem ci: śmierć i miłość - obydwie zarówno.

Jednej oczu się czarnych, drugiej - modrych boję.

Te dwie są me miłości i dwie śmierci moje.



Przez niebo rozgwieżdżone, wpośród nocy czarnej,

To one pędzą wicher międzyplanetarny,

Ten wicher, co dął w ziemię, aą ludzkość wydała,

Na wieczny smutek duszy, wieczną rozkosz ciała.



Na żarnach dni się miele, dno życia się wierci,

By prawdy się najgłębszej dokopać istnienia -

I jedno wiemy tylko. I nic się nie zmienia.

Śmierć chroni od miłości, a miłość od śmierci.