O Ty coś się na chwilę nie rozstawał z chwałą! 

Pamiętam maj w Paryżu i wieczór upalny, 

Gdy nie chciał nikt uwierzyć w to, co już się stało, 

I kiedy szedłem płakać pod Łuk Tryumfalny.

Jam odtąd nigdy Twego nie wzywał nazwiska, 

Lecz jak Cię dziś nie wołać, gdy Wilno się pali 

I milion znów bagnetów wśród dróg naszych błyska 

I słychać znów w Warszawie armaty Moskali.

Więc znowu idź przed nami, Ogromna Osobo, 

I patrzaj w ciemną przyszłość przez swe oczy siwe

A my znowu w nieszczęściu idziemy za Tobą, 

Ażeby znowu czynić rzeczy niemożliwe.



Nowy Jork, 1944 r.


Padł granat i rozburzył ten stary kantorek,

Przy którym płakał Gustaw po stracie kochanki, 

Spłonął w Września płomieniach kolumnowy dworek, 

Ten z czarnym fortepianem dworek z "Warszawianki". 

Ciche domy dzieciństwa, gdzie się błogo śniło, 

Książki niegdyś czytane z płomieniem na twarzy, 

Wszystko, wszystko, co nasze, do kości z cmentarzy, 

Wydane na zagładę lub w proch się zmieniło. 

I tylko tak jak zawsze, kiedy błyśnie dzionek, 

Nad rolę we mgłach całą i nad stare drzewa, 

Wysoko, aż do nieba wznosi się skowronek 

I tę samą co zawsze piosnkę swoją śpiewa.

O! ptaszku, który śpiewasz w Żelazowej Woli! 

Niech głos twój dzwoni ciągle nad wiosenną ciszą, 

Nad każdym, który cierpi, nad wszystkim, co boli 

Szczęśliwi, ach szczęśliwi, którzy ciebie słyszą!