O Ty coś się na chwilę nie rozstawał z chwałą! 

Pamiętam maj w Paryżu i wieczór upalny, 

Gdy nie chciał nikt uwierzyć w to, co już się stało, 

I kiedy szedłem płakać pod Łuk Tryumfalny.

Jam odtąd nigdy Twego nie wzywał nazwiska, 

Lecz jak Cię dziś nie wołać, gdy Wilno się pali 

I milion znów bagnetów wśród dróg naszych błyska 

I słychać znów w Warszawie armaty Moskali.

Więc znowu idź przed nami, Ogromna Osobo, 

I patrzaj w ciemną przyszłość przez swe oczy siwe

A my znowu w nieszczęściu idziemy za Tobą, 

Ażeby znowu czynić rzeczy niemożliwe.



Nowy Jork, 1944 r.


Dzisiaj nocą samotną, spędzoną bezsennie,

Po promieniach księżyca, jakimś dziwnym tchnieniem,

Sam nie wiem, jak się nagle ocknąłem w Rawennie

I z dawno utęsknionym spotkałem zwidzeniem.



Przez otwarte ktoś okno grał cicho na flecie,

I wiatr lekki woń przyniósł duszącą, upojną -

Jak w mistycznym w nią szedłem wplątany bukiecie,

Pod nieba wyiskrzoną kopułą dostojną.



"Będziecie wysłuchani tęskniący, więc proście!"

Jak przez Boga zaklęty przymknąłem powieki -

I tylkom jakiś dziwny posłyszał szum rzeki,

A później, później Danta ujrzałem na moście.



"Tyżeś to, ty mój mistrzu! Dlaczego tak blady

I czemu taki dziwny niepokój cię żarzy?

Przychodzę cię ubłagać o sekret twej twarzy.

Nic nie wiem. Zabłądziłem. I proszę twej rady".



On to rzekł, czy rzekł księżyc, czy woda to rzekła,

Padłem, głowę ukrywszy rękami obiema:

"Nie ma nieba i ziemi, otchłani, ni piekła,

Jest tylko Beatrycze. I właśnie jej nie ma".