O Ty coś się na chwilę nie rozstawał z chwałą! 

Pamiętam maj w Paryżu i wieczór upalny, 

Gdy nie chciał nikt uwierzyć w to, co już się stało, 

I kiedy szedłem płakać pod Łuk Tryumfalny.

Jam odtąd nigdy Twego nie wzywał nazwiska, 

Lecz jak Cię dziś nie wołać, gdy Wilno się pali 

I milion znów bagnetów wśród dróg naszych błyska 

I słychać znów w Warszawie armaty Moskali.

Więc znowu idź przed nami, Ogromna Osobo, 

I patrzaj w ciemną przyszłość przez swe oczy siwe

A my znowu w nieszczęściu idziemy za Tobą, 

Ażeby znowu czynić rzeczy niemożliwe.



Nowy Jork, 1944 r.


Nic nie ma prócz tych liści, co na drzewach zmarły,

Nic nie ma prócz tych wichrów, którymi przewiało, 

Nic prócz śladów świetności, co się już zatarły. 

Nie stanie się nic więcej. Już wszystko się stało.



Jest jeszcze tylko księżyc, który cicho spływa 

Na czarną krepę nocy i srebrzy ją dumną

Jako brylant - baldachim rozpięty nad trumną, 

W której ziemia zmęczona na wieki spoczywa.



Kielichy wznieśmy w górę i pijmy na stypie, 

Bo żal nasz byłby śmieszny a skarga daremna. 

Niech nas trupio spokojnych pochłonie noc ciemna. 

A łopata grabarza milczących zasypie.



Ach! ileż jest spoczynku w tym słowie: tak trzeba!

Jak nam ziemi, tak ziemi trzeba naszych kości.

Szaleńcy, wzrośniem kiedyś kłosami mądrości,

Powszednim, czarnym chlebem dla zjadaczy chleba.