Ciężki brąz po nocy dzwoni, 

Głucho chrzęszczą miecz i kask: 

Niepotrzebny Coleoni

Przez miesięczny wjeżdża blask. 



Stoję w oknie i laurami

Na ten wieczór zdobię skroń. 

Uciekajcie! Cień za wami 

Wyciągniętą wznosi dłoń!



Kto to krzyknął: "Już jest pora!", 

Świeca zgasła, stychać stuk.

O! posągu Komandora, 

Wejdź nareszcie za mój próg! 



Ponad wino, dźwięk gitary 

Wolę plaszcza twego gest. 

Oto czekam twojej kary, 

Abym wiedział, żeś ty jest.


Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce

Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. 

Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny, 

A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.



Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, 

Tak ich skórka zielona a brzegiem liliowa,

I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. 

Ach! jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy?



Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, 

Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,

Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin 

Lub próbuję wargami czerwonego wina.