Ciężki brąz po nocy dzwoni, 

Głucho chrzęszczą miecz i kask: 

Niepotrzebny Coleoni

Przez miesięczny wjeżdża blask. 



Stoję w oknie i laurami

Na ten wieczór zdobię skroń. 

Uciekajcie! Cień za wami 

Wyciągniętą wznosi dłoń!



Kto to krzyknął: "Już jest pora!", 

Świeca zgasła, stychać stuk.

O! posągu Komandora, 

Wejdź nareszcie za mój próg! 



Ponad wino, dźwięk gitary 

Wolę plaszcza twego gest. 

Oto czekam twojej kary, 

Abym wiedział, żeś ty jest.


O Ty coś się na chwilę nie rozstawał z chwałą! 

Pamiętam maj w Paryżu i wieczór upalny, 

Gdy nie chciał nikt uwierzyć w to, co już się stało, 

I kiedy szedłem płakać pod Łuk Tryumfalny.

Jam odtąd nigdy Twego nie wzywał nazwiska, 

Lecz jak Cię dziś nie wołać, gdy Wilno się pali 

I milion znów bagnetów wśród dróg naszych błyska 

I słychać znów w Warszawie armaty Moskali.

Więc znowu idź przed nami, Ogromna Osobo, 

I patrzaj w ciemną przyszłość przez swe oczy siwe

A my znowu w nieszczęściu idziemy za Tobą, 

Ażeby znowu czynić rzeczy niemożliwe.



Nowy Jork, 1944 r.