Ciężki brąz po nocy dzwoni, 

Głucho chrzęszczą miecz i kask: 

Niepotrzebny Coleoni

Przez miesięczny wjeżdża blask. 



Stoję w oknie i laurami

Na ten wieczór zdobię skroń. 

Uciekajcie! Cień za wami 

Wyciągniętą wznosi dłoń!



Kto to krzyknął: "Już jest pora!", 

Świeca zgasła, stychać stuk.

O! posągu Komandora, 

Wejdź nareszcie za mój próg! 



Ponad wino, dźwięk gitary 

Wolę plaszcza twego gest. 

Oto czekam twojej kary, 

Abym wiedział, żeś ty jest.


Od żalu nie uciekniesz, nie ujdziesz goryczy, 

I każda twa pociecha - to widmo przeszlości. 

Ach! czegóż się spodziewa i na cóż to liczy 

Każdy z nas, co na tyle patrzał nikczemności? 



I tylkoś jest zdziwiony, że jeszcze cię wzrusza 

To drzewo całe w kwiatach, różowy wschód słońca, 

I żyjesz aby twoja nieśmiertelna dusza

Co dane jej przecierpieć, cierpiała do końca. 



Cóż z tego, że coś kochał - przemija jak dymy, 

Że po tych, co odchodzą, żal serce ci toczy. 

My z starym Sofoklesem spokojnie patrzymy 

Na ten widok, na który chciatbyś zamknąć oczy.



przypisane Stanisławowi Balińskiemu