Ciężki brąz po nocy dzwoni, 

Głucho chrzęszczą miecz i kask: 

Niepotrzebny Coleoni

Przez miesięczny wjeżdża blask. 



Stoję w oknie i laurami

Na ten wieczór zdobię skroń. 

Uciekajcie! Cień za wami 

Wyciągniętą wznosi dłoń!



Kto to krzyknął: "Już jest pora!", 

Świeca zgasła, stychać stuk.

O! posągu Komandora, 

Wejdź nareszcie za mój próg! 



Ponad wino, dźwięk gitary 

Wolę plaszcza twego gest. 

Oto czekam twojej kary, 

Abym wiedział, żeś ty jest.


Stargany meką straszną zapasów nierównych

Nie znając kresu żądzy, kres znając możności,

Jak w lekkim szumie skrzydeł aniołów ciemności -

W piekielnej śpię rozkoszy siedmiu grzechów głównych.



Wyszedłem za wątpienie, cierpienia, rozprawy

I idę tam, gdzie rzeczy się ludzkie nie liczą,

I patrzę w owe grzechy, milczące jak stawy,

I wiem juz obojętnie, com wiedział z goryczą.



Znam ciebie, wciąż sie rwąca, jak pies furio wściekła,

Co kąsasz na wolności, a wyjesz pod batem -

I dzisiaj pomyślałem, gdym myślał nad światem, 

Że przeciez są i tacy, co pójda do piekła.