Ażeby mnie umocnić w wierze,

Wzbudzić marzenie, złamać lęk,

Przez całą noc w kaloryferze

Dzwonił dziś cudny harfy dźwięk.



Nikt nie dociecze, z jakich przyczyn

Tajemnych sił przyrody mózg

W najdoskonalszy sztuki wyczyn

Zmienił rytmiczny wody plusk.



Więc któż uwierzyć mi zabroni,

Że to był dla mnie koncert ten,

Że to Stróż Anioł z harfą w dłoni

Przerwał mi graniem groźny sen?


Chorału Bacha słyszę dźwięki,

Na niebo ciągną szare mgły,

I wszystko mi już leci z ręki:

Miłość i rozkosz, prawda, sny.



I w którąkolwiek pójdę stronę,

Wszędzie jesienny chrzęści chrust.

A jeszcze nic nie załatwione

I nie odjęte nic od ust.



Patrz! Dzikiej róży krzak serdeczny

W wichurze zeschły traci liść.

Ach! I Sąd jeszzce Ostateczny,

Na który trzeba będzie iść.