Bezmyślna moich grzechów nikczemność mnie nudzi,

Nie mogę nimi zapić mej duszy goryczy,

Nie umiem sam być z sobą, uciekam od ludzi.

A nuż jest Pan Bóg w niebie i wszystko to liczy?



Jak ptak chcę lekko złożyć poranione skrzydła,

Przeklinam mój początek, a nie pragnę końca.

O! połóż mnie przed sobą na promienie słońca,

Ciało moje mnie męczy, dusza mi obrzydła.



Ach! Pan Bóg jest na pewno i nikczemnych sądzi,

A ufnych wyprowadza na gwiaździstą drogę.

I nie wie nikt, gdzie zajdzie, gdy po ziemi błądzi.

Lecz taraz chcę spoczynku. Modlić się nie mogę.


O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.