Nad obce wielkie miasto zmrok zapada obcy. 

Stoję w oknie i patrzę, jak wolno śnieg prószy. 

Ach! było to tak dawno, kiedy, mali chłopcy, 

Biegliśmy przez Warszawę, rozcierając uszy!

Po tylu odtąd latach czyż jestem tak inny?

Gdy wszystko leży w gruzach, mnie zdaje się tylko, 

Że znowu się otworzy nasz pokój dziecinny

I powiem: "Ja stąd przecież wyszedłem przed chwilką".

To przecież moja Matka szyje ręką drobną, 

I widzę pochylony cień Ojca na ścianie,

Co nocami odrabia robotę osobną,

Za którą dla nas wszystkich ma kupić ubranie.


Z mych marzeń nie spełnionych, z mej dumy dziecięcej,

Z łez wylanych ukradkiem, o których nikt nie wie,

Ze wszystkiego, com kochał - zostanie nie więcej

niż imię, scyzorykiem wyryte na drzewie.





Więc czegom nie powiedział - niech będzie zakryte,

Mych listów i pamiątek niech płonie stos cały !

I jeszcze tylko wytnę me serce przebite

I przy moim imieniu - twoje inicjały.