Im głębiej idziem w życie, coraz większa troska,

Coraz większa nas nęka obawa tej chwili,

Gdy wreszcie się ostatnia zasłona rozchyli:

Biedna ludzka komedia - okaże się boska.



I serce zakochane raz po raz rozrywa

Sieć złotą, ktorą samo splątało niebacznie,

I zanim dla wieczności jak gwiazdy drgać zacznie,

Dla książek, jak ta mądrych, wnętrze swe odkrywa.



I radość w tym znajduje, gdy bije weń wściekła

Ulewa Bożych przestróg, i modłów dziecinnych.

Za siebie nie odmawia. Już tylko dla innych:

Chce by weszli do raju, nie schodząc do piekła.


Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce

Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. 

Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny, 

A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.



Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, 

Tak ich skórka zielona a brzegiem liliowa,

I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. 

Ach! jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy?



Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, 

Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,

Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin 

Lub próbuję wargami czerwonego wina.