Im głębiej idziem w życie, coraz większa troska,

Coraz większa nas nęka obawa tej chwili,

Gdy wreszcie się ostatnia zasłona rozchyli:

Biedna ludzka komedia - okaże się boska.



I serce zakochane raz po raz rozrywa

Sieć złotą, ktorą samo splątało niebacznie,

I zanim dla wieczności jak gwiazdy drgać zacznie,

Dla książek, jak ta mądrych, wnętrze swe odkrywa.



I radość w tym znajduje, gdy bije weń wściekła

Ulewa Bożych przestróg, i modłów dziecinnych.

Za siebie nie odmawia. Już tylko dla innych:

Chce by weszli do raju, nie schodząc do piekła.


Na niebo wypływają białych chmurek żagle

Od twojej płynie strony niebieska fregata

Nie do mnie, nie do ciebie. I poczułem nagle,

Że już nigdy nie będzie, jak zeszłego lata.



Noc przyjdzie księżycowa i w twoim ogrodzie

Na srebrnej trawie cienie ułoży ogromnie.

A później będzie koła rysować na wodzie

Gdy będziesz szła ogrodem nie ze mną, nie do mnie