Na niebo wypływają białych chmurek żagle

Od twojej płynie strony niebieska fregata

Nie do mnie, nie do ciebie. I poczułem nagle,

Że już nigdy nie będzie, jak zeszłego lata.



Noc przyjdzie księżycowa i w twoim ogrodzie

Na srebrnej trawie cienie ułoży ogromnie.

A później będzie koła rysować na wodzie

Gdy będziesz szła ogrodem nie ze mną, nie do mnie




Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce

Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. 

Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny, 

A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.



Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, 

Tak ich skórka zielona a brzegiem liliowa,

I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. 

Ach! jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy?



Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, 

Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,

Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin 

Lub próbuję wargami czerwonego wina.