Na niebo wypływają białych chmurek żagle

Od twojej płynie strony niebieska fregata

Nie do mnie, nie do ciebie. I poczułem nagle,

Że już nigdy nie będzie, jak zeszłego lata.



Noc przyjdzie księżycowa i w twoim ogrodzie

Na srebrnej trawie cienie ułoży ogromnie.

A później będzie koła rysować na wodzie

Gdy będziesz szła ogrodem nie ze mną, nie do mnie




Gwiazd siewco i księżyców, co w eterze wiszą,

O! Panie nad deszczami i Panie nad skwarem!

Porównaj nas zmęczonych z milczącym obszarem,

Niebiosa ku nam nachyl i napój nas ciszą.



O! utop nas w Twych światów bezmiernej głębinie,

Posrebrzaj nas jak gwiazdy, rozpuszczaj jak morze,

Nalewaj nas powietrzem w błękitne przestworze,

Nastrajaj nas jak echo i słuchaj, jak ginie.



Bladym uczyń nas rankiem, wschodzącym na niebie,

Obłokiem, co w południe leniwo przepływa,

Woalem czarnej nocy, co ziemię nakrywa -

Oswobódź nas od duszy i wybaw od siebie.