Na niebo wypływają białych chmurek żagle

Od twojej płynie strony niebieska fregata

Nie do mnie, nie do ciebie. I poczułem nagle,

Że już nigdy nie będzie, jak zeszłego lata.



Noc przyjdzie księżycowa i w twoim ogrodzie

Na srebrnej trawie cienie ułoży ogromnie.

A później będzie koła rysować na wodzie

Gdy będziesz szła ogrodem nie ze mną, nie do mnie




Od wspaniałych się zastaw ciężko stół ugina,

Białe strzępy chryzantem pośród gorsów bieli.

Nalewam wciąż kieliszek, choć nie lubię wina,

Ale będę pił dzisiaj, aby mnie widzieli.



Jutro przyjdę tu także. Nic mnie to nie męczy:

Już trzecią noc się bawię bez zmrużenia powiek,

Nie tańczę ale słucham jak muzyka brzęczy.

Nie jestem gorszy od nich. Jestem zwykły człowiek.



Lecz nagle myśl jak piorun: "Skąd ja tu we fraku?'

Z hukiem pękła butelka, ciśnięta o ścianę.

Idioci! Wasze wino - wszystko sfałszowane.

Żeby pić takie świństwo - trzeba nie mieć smaku.