Na niebo wypływają białych chmurek żagle

Od twojej płynie strony niebieska fregata

Nie do mnie, nie do ciebie. I poczułem nagle,

Że już nigdy nie będzie, jak zeszłego lata.



Noc przyjdzie księżycowa i w twoim ogrodzie

Na srebrnej trawie cienie ułoży ogromnie.

A później będzie koła rysować na wodzie

Gdy będziesz szła ogrodem nie ze mną, nie do mnie




Z ogrodów, z których płyną fale dziwnych woni,

Z pałaców o przepyszne opartych kolumny,

Z twoich oczu błękitnych i twej białej dłoni,

Ze siebie, ze wszystkiego, jak Bóg jestem dumny.



Pod kołdrą się gwiaździstą do snu dzień ułożył,

Patrzę w ogród przez okno: w ogrodzie jest ciemno.

I myślę: jestem człowiek, którego bóg stworzył,

O każdej dnia godzinie śmierć wisi nade mną.



Zła ziemia będzie żarła moje białe kości,

Lecz gdzież odejdzie dusza, ten człowiek, prawdziwy?

Jeśli Bóg jest nicością, pójdzie do nicosci,

Do nieba jeśli - dobry; do piekła - gdy mściwy.