Na niebo wypływają białych chmurek żagle

Od twojej płynie strony niebieska fregata

Nie do mnie, nie do ciebie. I poczułem nagle,

Że już nigdy nie będzie, jak zeszłego lata.



Noc przyjdzie księżycowa i w twoim ogrodzie

Na srebrnej trawie cienie ułoży ogromnie.

A później będzie koła rysować na wodzie

Gdy będziesz szła ogrodem nie ze mną, nie do mnie




Stargany meką straszną zapasów nierównych

Nie znając kresu żądzy, kres znając możności,

Jak w lekkim szumie skrzydeł aniołów ciemności -

W piekielnej śpię rozkoszy siedmiu grzechów głównych.



Wyszedłem za wątpienie, cierpienia, rozprawy

I idę tam, gdzie rzeczy się ludzkie nie liczą,

I patrzę w owe grzechy, milczące jak stawy,

I wiem juz obojętnie, com wiedział z goryczą.



Znam ciebie, wciąż sie rwąca, jak pies furio wściekła,

Co kąsasz na wolności, a wyjesz pod batem -

I dzisiaj pomyślałem, gdym myślał nad światem, 

Że przeciez są i tacy, co pójda do piekła.