Jedno długie spojrzenie, ach! ileż potrafi

Rzucone w moją stronę prawie nieostrożnie.

Ach! jakąż jest rozkoszą oglądać bezbożnie

To wszystko, czego nie ma na fotografii.



Wszystkie dnia mego sprawy są tylko marzenia,

Które noc rozprasza, sen z myśli wypłoszy;

Bo cóż da rozkosz wargom, gdy pragną rozkoszy.

Cóż może olśnić oczy, gdy pragną olśnienia.



Noc z tobą - to jest jedno, co jak haszysz działa,

Tylko jedno, w co można wierzyć bezprzytomnie.

I nie wiem, czy jest miłość oprócz twego ciała,

I wiem, że mnie nie kochasz, że zapomnisz o mnie.


Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce

Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. 

Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny, 

A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.



Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, 

Tak ich skórka zielona a brzegiem liliowa,

I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. 

Ach! jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy?



Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, 

Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,

Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin 

Lub próbuję wargami czerwonego wina.