O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.


Smutek taki mnie chwycił, że zda się, aż skomli, 

Ani przed kim się żalić, kto wie, kiedy minie, 

Gdybyż to można było usiąść przy kominie

I czytać sobie stare wiersze Syrokomli!



I marzyć, jakbyś pocztą wędrował podróżną, 

O owych lasach, rzekach, tych dworach, tym zdroju, 

I myśleć, że są wszyscy w przyległym pokoju. 

Od których ciągle listów wyglądasz na próżno.



Cóż znajdę, jeśli wyjdę takiego wieczoru?

Tu wszyscy przecież obcy, i każdy gdzieś śpieszy. 

Ach, żadna mnie muzyka dzisiaj nie pocieszy, 

Chyba "Aria z kurantem" ze "Strasznego dworu".