O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.


Bezmyślna moich grzechów nikczemność mnie nudzi,

Nie mogę nimi zapić mej duszy goryczy,

Nie umiem sam być z sobą, uciekam od ludzi.

A nuż jest Pan Bóg w niebie i wszystko to liczy?



Jak ptak chcę lekko złożyć poranione skrzydła,

Przeklinam mój początek, a nie pragnę końca.

O! połóż mnie przed sobą na promienie słońca,

Ciało moje mnie męczy, dusza mi obrzydła.



Ach! Pan Bóg jest na pewno i nikczemnych sądzi,

A ufnych wyprowadza na gwiaździstą drogę.

I nie wie nikt, gdzie zajdzie, gdy po ziemi błądzi.

Lecz taraz chcę spoczynku. Modlić się nie mogę.