O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.


Im głębiej idziem w życie, coraz większa troska,

Coraz większa nas nęka obawa tej chwili,

Gdy wreszcie się ostatnia zasłona rozchyli:

Biedna ludzka komedia - okaże się boska.



I serce zakochane raz po raz rozrywa

Sieć złotą, ktorą samo splątało niebacznie,

I zanim dla wieczności jak gwiazdy drgać zacznie,

Dla książek, jak ta mądrych, wnętrze swe odkrywa.



I radość w tym znajduje, gdy bije weń wściekła

Ulewa Bożych przestróg, i modłów dziecinnych.

Za siebie nie odmawia. Już tylko dla innych:

Chce by weszli do raju, nie schodząc do piekła.