O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.


Od żalu nie uciekniesz, nie ujdziesz goryczy, 

I każda twa pociecha - to widmo przeszlości. 

Ach! czegóż się spodziewa i na cóż to liczy 

Każdy z nas, co na tyle patrzał nikczemności? 



I tylkoś jest zdziwiony, że jeszcze cię wzrusza 

To drzewo całe w kwiatach, różowy wschód słońca, 

I żyjesz aby twoja nieśmiertelna dusza

Co dane jej przecierpieć, cierpiała do końca. 



Cóż z tego, że coś kochał - przemija jak dymy, 

Że po tych, co odchodzą, żal serce ci toczy. 

My z starym Sofoklesem spokojnie patrzymy 

Na ten widok, na który chciatbyś zamknąć oczy.



przypisane Stanisławowi Balińskiemu