O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.


Z ogrodów, z których płyną fale dziwnych woni,

Z pałaców o przepyszne opartych kolumny,

Z twoich oczu błękitnych i twej białej dłoni,

Ze siebie, ze wszystkiego, jak Bóg jestem dumny.



Pod kołdrą się gwiaździstą do snu dzień ułożył,

Patrzę w ogród przez okno: w ogrodzie jest ciemno.

I myślę: jestem człowiek, którego bóg stworzył,

O każdej dnia godzinie śmierć wisi nade mną.



Zła ziemia będzie żarła moje białe kości,

Lecz gdzież odejdzie dusza, ten człowiek, prawdziwy?

Jeśli Bóg jest nicością, pójdzie do nicosci,

Do nieba jeśli - dobry; do piekła - gdy mściwy.