O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.


Padł granat i rozburzył ten stary kantorek,

Przy którym płakał Gustaw po stracie kochanki, 

Spłonął w Września płomieniach kolumnowy dworek, 

Ten z czarnym fortepianem dworek z "Warszawianki". 

Ciche domy dzieciństwa, gdzie się błogo śniło, 

Książki niegdyś czytane z płomieniem na twarzy, 

Wszystko, wszystko, co nasze, do kości z cmentarzy, 

Wydane na zagładę lub w proch się zmieniło. 

I tylko tak jak zawsze, kiedy błyśnie dzionek, 

Nad rolę we mgłach całą i nad stare drzewa, 

Wysoko, aż do nieba wznosi się skowronek 

I tę samą co zawsze piosnkę swoją śpiewa.

O! ptaszku, który śpiewasz w Żelazowej Woli! 

Niech głos twój dzwoni ciągle nad wiosenną ciszą, 

Nad każdym, który cierpi, nad wszystkim, co boli 

Szczęśliwi, ach szczęśliwi, którzy ciebie słyszą!