O! jak strasznie się wloką te długie godziny,

O! jak dzień pełen trwogi. O! jak noc milcząca.

Do dania mam tak wiele - połowę mej winy,

A dłoń mi ją kochana ze wzgardą odtrąca.



Lecz wierzę, że jak wszystko i miłość się znuży,

Jak dzieciństwo mgłą wspomnień zasnuje błękitną,

Gdzieś w kącie utkwi serca, jak kolec od róży,

Bolesne przypomnienie, że kwiaty gdzieś kwitną.


Nic nie ma prócz tych liści, co na drzewach zmarły,

Nic nie ma prócz tych wichrów, którymi przewiało, 

Nic prócz śladów świetności, co się już zatarły. 

Nie stanie się nic więcej. Już wszystko się stało.



Jest jeszcze tylko księżyc, który cicho spływa 

Na czarną krepę nocy i srebrzy ją dumną

Jako brylant - baldachim rozpięty nad trumną, 

W której ziemia zmęczona na wieki spoczywa.



Kielichy wznieśmy w górę i pijmy na stypie, 

Bo żal nasz byłby śmieszny a skarga daremna. 

Niech nas trupio spokojnych pochłonie noc ciemna. 

A łopata grabarza milczących zasypie.



Ach! ileż jest spoczynku w tym słowie: tak trzeba!

Jak nam ziemi, tak ziemi trzeba naszych kości.

Szaleńcy, wzrośniem kiedyś kłosami mądrości,

Powszednim, czarnym chlebem dla zjadaczy chleba.