Od żalu nie uciekniesz, nie ujdziesz goryczy, 

I każda twa pociecha - to widmo przeszlości. 

Ach! czegóż się spodziewa i na cóż to liczy 

Każdy z nas, co na tyle patrzał nikczemności? 



I tylkoś jest zdziwiony, że jeszcze cię wzrusza 

To drzewo całe w kwiatach, różowy wschód słońca, 

I żyjesz aby twoja nieśmiertelna dusza

Co dane jej przecierpieć, cierpiała do końca. 



Cóż z tego, że coś kochał - przemija jak dymy, 

Że po tych, co odchodzą, żal serce ci toczy. 

My z starym Sofoklesem spokojnie patrzymy 

Na ten widok, na który chciatbyś zamknąć oczy.



przypisane Stanisławowi Balińskiemu


Chorału Bacha słyszę dźwięki,

Na niebo ciągną szare mgły,

I wszystko mi już leci z ręki:

Miłość i rozkosz, prawda, sny.



I w którąkolwiek pójdę stronę,

Wszędzie jesienny chrzęści chrust.

A jeszcze nic nie załatwione

I nie odjęte nic od ust.



Patrz! Dzikiej róży krzak serdeczny

W wichurze zeschły traci liść.

Ach! I Sąd jeszzce Ostateczny,

Na który trzeba będzie iść.