Od żalu nie uciekniesz, nie ujdziesz goryczy, 

I każda twa pociecha - to widmo przeszlości. 

Ach! czegóż się spodziewa i na cóż to liczy 

Każdy z nas, co na tyle patrzał nikczemności? 



I tylkoś jest zdziwiony, że jeszcze cię wzrusza 

To drzewo całe w kwiatach, różowy wschód słońca, 

I żyjesz aby twoja nieśmiertelna dusza

Co dane jej przecierpieć, cierpiała do końca. 



Cóż z tego, że coś kochał - przemija jak dymy, 

Że po tych, co odchodzą, żal serce ci toczy. 

My z starym Sofoklesem spokojnie patrzymy 

Na ten widok, na który chciatbyś zamknąć oczy.



przypisane Stanisławowi Balińskiemu


Co noc gdy już nas nuda bezbrzeżna ogarnia

Gdy czczość jałową w myśli, w sercu pustkę mamy

Wypluwa nas na miasto knajpa lub kawiarnia

I błądzimy bez celu po zamknięciu bramy



A potem: łomotanie czasem półgodzinne

Nim wreszcie stróż zaspany obudzić się raczy

I myśl: zabłądzić w końcu pod drzwi jakieś inne

Co prowadza do "Lepiej" lub choćby "Inaczej".