Od żalu nie uciekniesz, nie ujdziesz goryczy, 

I każda twa pociecha - to widmo przeszlości. 

Ach! czegóż się spodziewa i na cóż to liczy 

Każdy z nas, co na tyle patrzał nikczemności? 



I tylkoś jest zdziwiony, że jeszcze cię wzrusza 

To drzewo całe w kwiatach, różowy wschód słońca, 

I żyjesz aby twoja nieśmiertelna dusza

Co dane jej przecierpieć, cierpiała do końca. 



Cóż z tego, że coś kochał - przemija jak dymy, 

Że po tych, co odchodzą, żal serce ci toczy. 

My z starym Sofoklesem spokojnie patrzymy 

Na ten widok, na który chciatbyś zamknąć oczy.



przypisane Stanisławowi Balińskiemu


Ażeby mnie umocnić w wierze,

Wzbudzić marzenie, złamać lęk,

Przez całą noc w kaloryferze

Dzwonił dziś cudny harfy dźwięk.



Nikt nie dociecze, z jakich przyczyn

Tajemnych sił przyrody mózg

W najdoskonalszy sztuki wyczyn

Zmienił rytmiczny wody plusk.



Więc któż uwierzyć mi zabroni,

Że to był dla mnie koncert ten,

Że to Stróż Anioł z harfą w dłoni

Przerwał mi graniem groźny sen?