W półmroku sennej lampy jakieś dziwne cienie,

Zapach lekarstw duszący, twarz blada jak chusta.

To nic. To tylko zwykłe ostatnie zdarzenie,

I trudno, by dziwiło Marcelego Prousta.



Jak słońce, gasnąc w pysznych promieni efekcie,

Zachodzić się nie wzbrania i świecić nie żąda,

Tak on powoli opis poprawia w korekcie

Tej śmierci, którą widzi i wie, jak wygląda.



To nic. I może jutro siądą po wieczerzy

I książkę tę czytając ciszą nocnych godzin

Poczują nagle ciepło jak szczęście narodzin.

Albo wierzy się w życie, albo w śmierć się wierzy.


Z ogrodów, z których płyną fale dziwnych woni,

Z pałaców o przepyszne opartych kolumny,

Z twoich oczu błękitnych i twej białej dłoni,

Ze siebie, ze wszystkiego, jak Bóg jestem dumny.



Pod kołdrą się gwiaździstą do snu dzień ułożył,

Patrzę w ogród przez okno: w ogrodzie jest ciemno.

I myślę: jestem człowiek, którego bóg stworzył,

O każdej dnia godzinie śmierć wisi nade mną.



Zła ziemia będzie żarła moje białe kości,

Lecz gdzież odejdzie dusza, ten człowiek, prawdziwy?

Jeśli Bóg jest nicością, pójdzie do nicosci,

Do nieba jeśli - dobry; do piekła - gdy mściwy.