W półmroku sennej lampy jakieś dziwne cienie,

Zapach lekarstw duszący, twarz blada jak chusta.

To nic. To tylko zwykłe ostatnie zdarzenie,

I trudno, by dziwiło Marcelego Prousta.



Jak słońce, gasnąc w pysznych promieni efekcie,

Zachodzić się nie wzbrania i świecić nie żąda,

Tak on powoli opis poprawia w korekcie

Tej śmierci, którą widzi i wie, jak wygląda.



To nic. I może jutro siądą po wieczerzy

I książkę tę czytając ciszą nocnych godzin

Poczują nagle ciepło jak szczęście narodzin.

Albo wierzy się w życie, albo w śmierć się wierzy.


Nic nie ma prócz tych liści, co na drzewach zmarły,

Nic nie ma prócz tych wichrów, którymi przewiało, 

Nic prócz śladów świetności, co się już zatarły. 

Nie stanie się nic więcej. Już wszystko się stało.



Jest jeszcze tylko księżyc, który cicho spływa 

Na czarną krepę nocy i srebrzy ją dumną

Jako brylant - baldachim rozpięty nad trumną, 

W której ziemia zmęczona na wieki spoczywa.



Kielichy wznieśmy w górę i pijmy na stypie, 

Bo żal nasz byłby śmieszny a skarga daremna. 

Niech nas trupio spokojnych pochłonie noc ciemna. 

A łopata grabarza milczących zasypie.



Ach! ileż jest spoczynku w tym słowie: tak trzeba!

Jak nam ziemi, tak ziemi trzeba naszych kości.

Szaleńcy, wzrośniem kiedyś kłosami mądrości,

Powszednim, czarnym chlebem dla zjadaczy chleba.