Z ogrodów, z których płyną fale dziwnych woni,

Z pałaców o przepyszne opartych kolumny,

Z twoich oczu błękitnych i twej białej dłoni,

Ze siebie, ze wszystkiego, jak Bóg jestem dumny.



Pod kołdrą się gwiaździstą do snu dzień ułożył,

Patrzę w ogród przez okno: w ogrodzie jest ciemno.

I myślę: jestem człowiek, którego bóg stworzył,

O każdej dnia godzinie śmierć wisi nade mną.



Zła ziemia będzie żarła moje białe kości,

Lecz gdzież odejdzie dusza, ten człowiek, prawdziwy?

Jeśli Bóg jest nicością, pójdzie do nicosci,

Do nieba jeśli - dobry; do piekła - gdy mściwy.


Na zło się i na siebie darmo człowiek godzi.

Wciąż w nim męka istnienia jako morze wzbiera

I patrzy w tajemnicze oczy Lucyfera,

Jak w gwiazdy, które świecą zabłąkanej łodzi.



Na takie jeszcze miłość nie stać słodkie dreszcze.

Jeszcze dziwnych się pieszczot długo uczyć musi,

Nim głód ten nienazwany w naszych sercach zdusi,

Abyśmy, mając wszystko, nie pragnęli jeszcze.



O! boskie, o tragiczne łakomstwo Adama!

O! grzechu pierworodny, mądry i głęboki!

Czyż jest jaśniejsze słońce niż te wieczne mroki,

Gdzie nie ma ukojenia, tylko żądza sama?