Kiedy wszystko struchlało z obawy Moskali, 

On na progu się sali jako kłoda wali

Z tą jedną myślą w głowie: "Ja wszystko ocalam", 

Rozdziera swoje szaty, krzycząc: "Nie pozwalam!" 

Sto ramion niezlękłego uchwyciło męża, 

I oszalał, i umarł. Lecz to on zwycięża.

Bo parę lat zaledwie - jest to chwila prawie 

I oto się nad polem chwieje piórko pawie, 

Hurmem chłopi z kosami biegną polną steczką 

I nakryli armaty krakowską czapeczką. (...)

I idą, idą nasi, bijąc w tarabany,

I myśląc o swej Basi, w kraju zapłakanej.

Samotnik, który wtedy oszalał z rozpaczy, 

Nie ujrzy ich, to prawda, ale cóż to znaczy?

Bo on odżył i wpośród śnieżnych drzew szpaleru 

To on wali bagnetem w wrota Belwederu

I w ciemną noc styczniową wolność widzi jaśnie. 

Ten człowiek z brwią krzaczastą, to przecież on właśnie. 

Dziś kiedy na świat cały grzmią moskiewskie spiże, 

Gdy niejedno poselstwo stopy w Moskwie liże 

A oklask dla przemocy brzmi na wszystkie strony 

Ten Rejtan znów podnosi nie łeb podgolony, (...)

I gdy wszystko przemocy gotuje owację,

On woła: Nie pozwalam!" I to on ma rację.


Od wspaniałych się zastaw ciężko stół ugina,

Białe strzępy chryzantem pośród gorsów bieli.

Nalewam wciąż kieliszek, choć nie lubię wina,

Ale będę pił dzisiaj, aby mnie widzieli.



Jutro przyjdę tu także. Nic mnie to nie męczy:

Już trzecią noc się bawię bez zmrużenia powiek,

Nie tańczę ale słucham jak muzyka brzęczy.

Nie jestem gorszy od nich. Jestem zwykły człowiek.



Lecz nagle myśl jak piorun: "Skąd ja tu we fraku?'

Z hukiem pękła butelka, ciśnięta o ścianę.

Idioci! Wasze wino - wszystko sfałszowane.

Żeby pić takie świństwo - trzeba nie mieć smaku.