Rozchyl tylko raz zasłonę

Z niewidzialnej bieli,

A zobaczysz taką stronę,

Od której wzrok dzieli.

Ręką, z ciała uwolnioną,

Tkniesz umarłej drżące łono,

Ciężką bramę pchniesz zamknioną

Mamertyńskiej celi.



W twojej tylko, twojej mocy,

Byś zobaczył siebie,

Byś doczekał Wielkanocy

Na twym własnym niebie,

Ujrzał świętych, twarz przy twarzy,

Którzy zstąpią z swych witraży

I roztrącą ci grabarzy

Na twoim pogrzebie.


Jedno długie spojrzenie, ach! ileż potrafi

Rzucone w moją stronę prawie nieostrożnie.

Ach! jakąż jest rozkoszą oglądać bezbożnie

To wszystko, czego nie ma na fotografii.



Wszystkie dnia mego sprawy są tylko marzenia,

Które noc rozprasza, sen z myśli wypłoszy;

Bo cóż da rozkosz wargom, gdy pragną rozkoszy.

Cóż może olśnić oczy, gdy pragną olśnienia.



Noc z tobą - to jest jedno, co jak haszysz działa,

Tylko jedno, w co można wierzyć bezprzytomnie.

I nie wiem, czy jest miłość oprócz twego ciała,

I wiem, że mnie nie kochasz, że zapomnisz o mnie.