Padł granat i rozburzył ten stary kantorek,

Przy którym płakał Gustaw po stracie kochanki, 

Spłonął w Września płomieniach kolumnowy dworek, 

Ten z czarnym fortepianem dworek z "Warszawianki". 

Ciche domy dzieciństwa, gdzie się błogo śniło, 

Książki niegdyś czytane z płomieniem na twarzy, 

Wszystko, wszystko, co nasze, do kości z cmentarzy, 

Wydane na zagładę lub w proch się zmieniło. 

I tylko tak jak zawsze, kiedy błyśnie dzionek, 

Nad rolę we mgłach całą i nad stare drzewa, 

Wysoko, aż do nieba wznosi się skowronek 

I tę samą co zawsze piosnkę swoją śpiewa.

O! ptaszku, który śpiewasz w Żelazowej Woli! 

Niech głos twój dzwoni ciągle nad wiosenną ciszą, 

Nad każdym, który cierpi, nad wszystkim, co boli 

Szczęśliwi, ach szczęśliwi, którzy ciebie słyszą!


Od wspaniałych się zastaw ciężko stół ugina,

Białe strzępy chryzantem pośród gorsów bieli.

Nalewam wciąż kieliszek, choć nie lubię wina,

Ale będę pił dzisiaj, aby mnie widzieli.



Jutro przyjdę tu także. Nic mnie to nie męczy:

Już trzecią noc się bawię bez zmrużenia powiek,

Nie tańczę ale słucham jak muzyka brzęczy.

Nie jestem gorszy od nich. Jestem zwykły człowiek.



Lecz nagle myśl jak piorun: "Skąd ja tu we fraku?'

Z hukiem pękła butelka, ciśnięta o ścianę.

Idioci! Wasze wino - wszystko sfałszowane.

Żeby pić takie świństwo - trzeba nie mieć smaku.