Padł granat i rozburzył ten stary kantorek,

Przy którym płakał Gustaw po stracie kochanki, 

Spłonął w Września płomieniach kolumnowy dworek, 

Ten z czarnym fortepianem dworek z "Warszawianki". 

Ciche domy dzieciństwa, gdzie się błogo śniło, 

Książki niegdyś czytane z płomieniem na twarzy, 

Wszystko, wszystko, co nasze, do kości z cmentarzy, 

Wydane na zagładę lub w proch się zmieniło. 

I tylko tak jak zawsze, kiedy błyśnie dzionek, 

Nad rolę we mgłach całą i nad stare drzewa, 

Wysoko, aż do nieba wznosi się skowronek 

I tę samą co zawsze piosnkę swoją śpiewa.

O! ptaszku, który śpiewasz w Żelazowej Woli! 

Niech głos twój dzwoni ciągle nad wiosenną ciszą, 

Nad każdym, który cierpi, nad wszystkim, co boli 

Szczęśliwi, ach szczęśliwi, którzy ciebie słyszą!


W półmroku sennej lampy jakieś dziwne cienie,

Zapach lekarstw duszący, twarz blada jak chusta.

To nic. To tylko zwykłe ostatnie zdarzenie,

I trudno, by dziwiło Marcelego Prousta.



Jak słońce, gasnąc w pysznych promieni efekcie,

Zachodzić się nie wzbrania i świecić nie żąda,

Tak on powoli opis poprawia w korekcie

Tej śmierci, którą widzi i wie, jak wygląda.



To nic. I może jutro siądą po wieczerzy

I książkę tę czytając ciszą nocnych godzin

Poczują nagle ciepło jak szczęście narodzin.

Albo wierzy się w życie, albo w śmierć się wierzy.