Już zimny dzień jesienny zaczyna omdlewać

I w myślach szukam kształtu twej drogiej postaci,

I ból, co mną nurtuje, wszechwładną moc traci.

Pójdziemy do ogrodu. Nie warto się gniewać.



Patrz, księżyc nad jezioro zza chmury wypływa,

W milczeniu stoi ogród jak mlekiem oblany,

I tylko czasem, z trzaskiem pękają kasztany.

Wsłuchujemy się w tę ziemię; jest chyba szczęśliwa.



W akacje płynie fala zimnego przewiewu -

Ach, niechaj nas przepływa, ach, niechaj w nas wieje

I niechaj nas oczyszcza, jak z liści aleje -

Nas, ślepych na swą miłość, pobladłych od gniewu.


Ciężki brąz po nocy dzwoni, 

Głucho chrzęszczą miecz i kask: 

Niepotrzebny Coleoni

Przez miesięczny wjeżdża blask. 



Stoję w oknie i laurami

Na ten wieczór zdobię skroń. 

Uciekajcie! Cień za wami 

Wyciągniętą wznosi dłoń!



Kto to krzyknął: "Już jest pora!", 

Świeca zgasła, stychać stuk.

O! posągu Komandora, 

Wejdź nareszcie za mój próg! 



Ponad wino, dźwięk gitary 

Wolę plaszcza twego gest. 

Oto czekam twojej kary, 

Abym wiedział, żeś ty jest.