Już zimny dzień jesienny zaczyna omdlewać

I w myślach szukam kształtu twej drogiej postaci,

I ból, co mną nurtuje, wszechwładną moc traci.

Pójdziemy do ogrodu. Nie warto się gniewać.



Patrz, księżyc nad jezioro zza chmury wypływa,

W milczeniu stoi ogród jak mlekiem oblany,

I tylko czasem, z trzaskiem pękają kasztany.

Wsłuchujemy się w tę ziemię; jest chyba szczęśliwa.



W akacje płynie fala zimnego przewiewu -

Ach, niechaj nas przepływa, ach, niechaj w nas wieje

I niechaj nas oczyszcza, jak z liści aleje -

Nas, ślepych na swą miłość, pobladłych od gniewu.


Rozchyl tylko raz zasłonę

Z niewidzialnej bieli,

A zobaczysz taką stronę,

Od której wzrok dzieli.

Ręką, z ciała uwolnioną,

Tkniesz umarłej drżące łono,

Ciężką bramę pchniesz zamknioną

Mamertyńskiej celi.



W twojej tylko, twojej mocy,

Byś zobaczył siebie,

Byś doczekał Wielkanocy

Na twym własnym niebie,

Ujrzał świętych, twarz przy twarzy,

Którzy zstąpią z swych witraży

I roztrącą ci grabarzy

Na twoim pogrzebie.