Już zimny dzień jesienny zaczyna omdlewać

I w myślach szukam kształtu twej drogiej postaci,

I ból, co mną nurtuje, wszechwładną moc traci.

Pójdziemy do ogrodu. Nie warto się gniewać.



Patrz, księżyc nad jezioro zza chmury wypływa,

W milczeniu stoi ogród jak mlekiem oblany,

I tylko czasem, z trzaskiem pękają kasztany.

Wsłuchujemy się w tę ziemię; jest chyba szczęśliwa.



W akacje płynie fala zimnego przewiewu -

Ach, niechaj nas przepływa, ach, niechaj w nas wieje

I niechaj nas oczyszcza, jak z liści aleje -

Nas, ślepych na swą miłość, pobladłych od gniewu.


W złotych strzępach liści drzewa nocą stoją, 

Księżyc srebrne smugi po ziemi rozwłóczy, 

Nic mi nie pomoże na tęsknotę moją,

Już mnie żadne szczęście od niej nie oduczy.



Pobielały domy od srebrnej poświaty, 

Jesienny przymrozek słabe ciało krzepi. 

Tylko zeschłe liście, tylko zwiędłe kwiaty! 

Może być jak było, może nie być lepiej.