Stargany meką straszną zapasów nierównych

Nie znając kresu żądzy, kres znając możności,

Jak w lekkim szumie skrzydeł aniołów ciemności -

W piekielnej śpię rozkoszy siedmiu grzechów głównych.



Wyszedłem za wątpienie, cierpienia, rozprawy

I idę tam, gdzie rzeczy się ludzkie nie liczą,

I patrzę w owe grzechy, milczące jak stawy,

I wiem juz obojętnie, com wiedział z goryczą.



Znam ciebie, wciąż sie rwąca, jak pies furio wściekła,

Co kąsasz na wolności, a wyjesz pod batem -

I dzisiaj pomyślałem, gdym myślał nad światem, 

Że przeciez są i tacy, co pójda do piekła.


Co noc gdy już nas nuda bezbrzeżna ogarnia

Gdy czczość jałową w myśli, w sercu pustkę mamy

Wypluwa nas na miasto knajpa lub kawiarnia

I błądzimy bez celu po zamknięciu bramy



A potem: łomotanie czasem półgodzinne

Nim wreszcie stróż zaspany obudzić się raczy

I myśl: zabłądzić w końcu pod drzwi jakieś inne

Co prowadza do "Lepiej" lub choćby "Inaczej".