Stargany meką straszną zapasów nierównych

Nie znając kresu żądzy, kres znając możności,

Jak w lekkim szumie skrzydeł aniołów ciemności -

W piekielnej śpię rozkoszy siedmiu grzechów głównych.



Wyszedłem za wątpienie, cierpienia, rozprawy

I idę tam, gdzie rzeczy się ludzkie nie liczą,

I patrzę w owe grzechy, milczące jak stawy,

I wiem juz obojętnie, com wiedział z goryczą.



Znam ciebie, wciąż sie rwąca, jak pies furio wściekła,

Co kąsasz na wolności, a wyjesz pod batem -

I dzisiaj pomyślałem, gdym myślał nad światem, 

Że przeciez są i tacy, co pójda do piekła.


Rozchyl tylko raz zasłonę

Z niewidzialnej bieli,

A zobaczysz taką stronę,

Od której wzrok dzieli.

Ręką, z ciała uwolnioną,

Tkniesz umarłej drżące łono,

Ciężką bramę pchniesz zamknioną

Mamertyńskiej celi.



W twojej tylko, twojej mocy,

Byś zobaczył siebie,

Byś doczekał Wielkanocy

Na twym własnym niebie,

Ujrzał świętych, twarz przy twarzy,

Którzy zstąpią z swych witraży

I roztrącą ci grabarzy

Na twoim pogrzebie.